Da ‘refundación’ e outros mantras.

Trala reiteración até a extenuación do mantra da ‘renovación’ e ‘apertura’ da esquerda, e tras comprobar o fracaso reiterado destas formulacións propias do postmodernismo progre (baste observar os resultados recentes nas eleccións lexislativas en Portugal), desta volta o novo becerro de ouro é o da ‘refundación’, sexa da esquerda en xeral ou do nacionalismo galego en particular. Vese máis unha vez que determinados sectores seguen a esforzarse máis no significante, na formulación aparente, que no significado ou no contido concreto da súa proposición política. Ficamos pois, perante unha nova vaga de fermosas palabras que malia nacer -nalgúns casos mais non en todos- da boa intención acaban por ser simple envoltorio estético de discursos baleiros.

A estas alturas xa non hai nada máis vello que a teima pretendidamente ‘anovadora’, trala que se agocha as máis das veces unha deliberada intención de moderar discursos, de atenuar proxectos e de dulcificar perfiles por puro posibilismo electoralista. Quen sustenta este tipo de discursos na ‘modernidade’ obvia que non hai nada máis antigo que o reformismo.

Seguir lendo “Da ‘refundación’ e outros mantras.”