Adianto electoral inevitábel

O vindeiro 16 de setembro celebraranse as eleccións ao Parlamento de Galiza. Así se afirmou hai poucos días en diferentes crónicas informativas. A data seica foi unha imposición de Rajoy a un Feijóo que prefería esgotar mandato e celebralas cando correspondían, no primeiro trimestre do próximo ano. A falta de confirmación oficial, que só poderá vir en forma de decreto de disolución do Parlamento galego, o certo é que esa data xa se toma como unha referencia máis que probábel.

No criterio atribuído a Rajoy, de seguro pesa o cálculo estritamente electoral. En Génova están a calibrar cal é o mellor momento para a celebración dos comicios autonómicos en Galiza. Fano desde a previsión, ou certeza, de que nos vindeiros meses haberá novas e máis fortes vagas de recortes e contrareformas. Saben que as mesmas han provocar, como é lóxico, unha importante contestación social. En síntese, a decisión da matriz española do PP opera dentro da pura economía de custes. De custes electorais propios.

Seguir lendo “Adianto electoral inevitábel”

Orzamentos, crise e alternativas.

Alén de non facer practicamente nada para tentar frear os efectos máis lesivos da vixente crise que segundo Feijóo ía superarse apenas unhas semanas despois de que tomase posesión, o seu desgoberno acaba de reiterarse na súa orientación neoliberal aprobando uns novos orzamentos antisociais.

Antisociais, e mesmo pro-crise, tendo en conta que a administración galega desiste de tentar paliar, inda que sexa en parte, a perda de investimento privado -que explica en parte o forte desemprego que azouta o noso país-, xa que no canto de incrementar o investimento público rebáixao. Por non falarmos dos novos recortes orzamentarios en eidos tan fulcrais como son a sanidade e o ensino; dereitos irrenunciábeis para a maioría social. Seguir lendo “Orzamentos, crise e alternativas.”

Tempos para a verificación

Fronte á ditadura do aparente, que sostén a artificiosa mercadotecnia oficial, onde cada cousa non é o que realmente é senón apenas o que representa, o que aparenta, só un ollar crítico dunha realidade inobxectivábel nos axudará a non afogar na maré uniformadora do pensamento único.

Feijóo para defender o decretazo antigalego, enarborou a bandeira da liberdade de elección para que as nais e pais, disque, escollesen o idioma no que han estudar os seus fillos. Esa foi a falacia, disfrazada de argumento, que se repetiu cen e mil veces para soster o insostíbel. Porén, o decreto finalmente aprobado, coa oposición da maioría das e dos galegos -visibilizada en masivas mobilizacións- e co rexeitamento de innumerábeis organismos e institucións -incluído o Consello Consultivo, a RAG ou o Consello da Cultura Galega-, exclúe ese exercicio libertino ao non incluír a posibilidade de desenvolver consultas ás nais e pais. Verifícase pois, que a decisión do PP era estratéxica, e que ía moi alén dese falso debate sobre a liberdade. O obxectivo ficou demostrado que era o de reducir a presenza do noso idioma no ensino, como paso fundamental para pór en xaque o noso principal alicerce identitario como nación.

Seguir lendo “Tempos para a verificación”

Aldraxe xenocida.

O decreto presentado este sábado polo Goberno galego de Núñez Feijóo verifica ás claras e de xeito incontestábel que a única pretensión que o inspira é a de reducir inda máis a exigua presenza do idioma propio do noso país, o galego, no ensino.

A cortina de fume do inglés, e do impostado trilingüismo, esvaeuse deixando en evidencia cal era a intencionalidade real deste grave ataque en contra da lingua galega, que coloca o noso idioma nunha situación preautonómica, de innegábel desprotección.

Seguir lendo “Aldraxe xenocida.”

Primeiro cabodano.

Onte cumpriuse un ano da celebración das últimas eleccións autonómicas que suporían, por unha estreitísima marxe, o regreso do PP á Xunta de Galiza, após catro anos de goberno bipartito PSOE-BNG co que se puxera fin a dezaseis anos de fraguismo. Ese resultado produciuse despois dunha campaña electoral ademais de prolongada -por torpeza de Touriño na convocatoria- tremendamente dura e sucia, onde a demagoxia foi a nota dominante do agresivo discurso da dereita españolista que representa o Partido Popular, que reaxía así airadamente perante os primeiros pasos do desmantelamento da estrutura e rede política clientelar tecida durante os mandatos de Manuel Fraga.

Foron precisamente os avances transformadores dados, pese ás insuficiencias, durante o goberno bipartito, especialmente nas áreas baixo dirección nacionalista (políticas de benestar, acción decidida no medio rural, innovación, nova política de vivenda…), os que explican a embestida electoralista do PP.

Seguir lendo “Primeiro cabodano.”

Erro bífido de Feijoo.

Este domingo hai unha manifestación convocada por Galicia Bilingüe. O que fai desta convocatoria algo inaudito, é o feito de que vai ser probabelmente a primeira mobilización organizada para conculcar un dereito tan fundamental, como é o de poder vivir a nosa vida plenamente no noso idioma, o galego. Agochan trala falacia da defensa das … Seguir lendo Erro bífido de Feijoo.