O pobo traballador galego en loita

Pasaron case cinco anos do inicio da vixente crise sistémica. A burbulla da especulación financeira, nomeadamente hipotecaria, foi un dos seus principais desencadeantes. Porén, o que levamos de crise amosounos que esta é estrutural, sistémica.

O capitalismo, na súa fase da globalización imperialista, entrou da man do neoliberalismo nun proceso de colapso a nivel internacional. A reacción da clase dominante, da oligarquía empresarial e do capital, ten sido aproveitar precisamente este marco de crise para resolvela no seu favor en prexuízo da maioría social.

Seguir lendo “O pobo traballador galego en loita”

Menos por máis

Mentres amnistía a fraude fiscal das rendas máis altas e do empresariado o Goberno central anuncia, día si día tamén, novos recortes. Aos que máis teñen perdóanselles os seus incumprimentos tributarios. En troques, á maioría social o que se lle ofrece é cada vez menos por máis.

Subíronse os impostos para as rendas traballadoras. Incrementouse, outra vez, o prezo da luz e do gas, que van camiño de produto de luxo. Nada se fixo para evitar o espolio hipotecario ou a estafa das preferentes. E como guinda, a vixente vaga de retallamentos nos servizos socias públicos. Repago sanitario –por agora só farmacéutico–, remasificación das aulas ou redución ata a mínima expresión de bolsas e axudas á dependencia son tan só as medidas máis grandilocuentes.

Seguir lendo “Menos por máis”

Anticapitalismo vs social-liberalismo: Miren Etxezarreta vs Marc Vidal

Comparto aquí un vídeo do programa Ágora de TV3, no que se inclúe un interesantísimo diálogo-debate entre Miren Etxezarreta e Marc Vidal.  Miren é catedrática emérita de Economía Aplicada da Universidade de Barcelona, doutora pola London School of Economics e activista do Seminari Taifa d’ecomia crítica. Marc, pola súa banda, é un analista económico dedicado profesionalmente ás star-ups … Seguir lendo Anticapitalismo vs social-liberalismo: Miren Etxezarreta vs Marc Vidal

Exerzamos de 99%

Mañá a clase traballadora galega estamos convocada a exercer a nosa máxima forma de protesta: a folga xeral. A folga do 29 de marzo ten por obxectivo lograr a retirada da última contrareforma laboral, aprobada por decreto polo goberno Rajoy, mais non só. Non é unha convocatoria finalista, senón un paso máis no necesario combate social contra do paquete de medidas antisociais e recorte de dereitos co que a clase dominante, a través dos seus gobernos vasalos, pretende cargar os custes da crise sistémica do capitalismo sobre a maioría social.

O éxito, seguro, da folga de mañá non será a fin de nada, senón un chanzo máis nun proceso, unha batalla máis (inda que importante) nun conflito -a loita de clases- que non parece doado pero do que non podemos fuxir. A gravísima agresión que representa a reforma laboral non é o problema, senón apenas un dos seus síntomas. Houbo outros (anterior reforma laboral, empobrecemento das pensións, suba inxusta de impostos…) e haberá máis (recortes de dereitos, destrución dos servizos públicos…).

Seguir lendo “Exerzamos de 99%”

Vontade colectiva

As políticas neoliberais non só desataron a actual crise sistémica do capitalismo, senón que teimar nelas nos conduce a un pozo sen fondo. A restrición do crédito da banca, que prefire dedicar os fondos públicos do seu rescate para lucrarse especulando coa débeda pública, afoga o tecido produtivo, hoxe ao bordo do colapso. As inxustas subas de IVE ou IRPF, combinadas coa redución dos salarios –públicos e privados– e das pensións, afondan no empobrecemento das clases populares e farán retroceder –aínda máis– o consumo.

É a espiral destrutiva que baixo dirección da clase dominante –a banca e a grande oligarquía empresarial–, a través dos seus gobernos e coa complicidade dalgúns actores sociais –sindicalismo pactista–, vai camiño de condenar unha parte moi importante do pobo á completa exclusión social.

Seguir lendo “Vontade colectiva”

Fartas/os deste saqueo

As rúas de Vigo, como outros moitos lugares de Galiza e do Estado, levan moitos meses sendo un fervedoiro. A cidade olívica ruxiu con importantes, e nalgún caso masivas, mobilizacións en contra dos efectos sociais da crise do capitalismo neoliberal.

As exitosas folgas xerais do 29 de setembro de 2010 e do 27 de xaneiro en 2011, as sucesivas manifestacións e actos de protesta en defensa dos sectores produtivos da comarca –naval, automoción…– e contra o desemprego, ou as mobilizacións do pasado domingo –nas que se clamou pola folga xeral– constatan o clima de combatividade social que latexa entre a xente, farta de tanto saqueo.

Seguir lendo “Fartas/os deste saqueo”

Maioría social en apuros.

O 61% das galegas e galegos teñen dificultades para chegar a fin de mes. O dato estatístico recollido polo Instituto Nacional de Estatística verifica a grave situación que están a atravesar amplas capas sociais, nomeadamente as clases populares. En 2010 case un 22% da poboación galega correu risco de pobreza ou de exclusión social. Preto … Seguir lendo Maioría social en apuros.

A necesaria saída do euro.

Que o denominado proceso de construción europea, que cristalizaría na UE e no euro, era alentado e orientado -desde os seus inicios- como unha vía para fortalecemento da incipiente oligarquía empresarial do vello continente non é algo descoñecido. Os sucesivos tratados europeos, e boa parte da lexislación comunitaria, veñen confirmando reiteradamente que o deseño da actual Unión Europea obedecía, e obedece, aos intereses das clases dominantes, do capital. A experiencia empírica acaba de avalar que as posicións de esquerda que se opuñan á construción da Europa do Capital, non só non eran erradas senón que mesmo foron moderadas en función da evolución recente da unión.

A UE acaba de axer desde os albores da crise sistémica vixente como mera sucursal ou destacamento das organizacións de goberno transnacional que o gran poder económico, empresarial e financeiro sostén, isto é o Fondo Monetario Internacional e o Banco Mundial. A Unión Europea, e dentro dela de xeito especialmente intenso a propia Comisión, actuou como un claro axente de estímulo -cando non imposición- do modelo de capitalismo neoliberal que remataría por producir a crise que padecemos. As súas políticas, lonxe de apontoar o Estado do Benestar, teñen sido orientadas á forzosa imposición da desregulación a favor de mercados presuntamente liberalizados -nos que campan variados cárteles transnacionais- e adelgazar o Estado social.

Seguir lendo “A necesaria saída do euro.”

O compromiso coherente do PCP.

A resistencia electoral da coalición CDU, amosa a fortaleza social das e dos comunistas portugueses

[kml_flashembed movie="http://www.youtube.com/v/fcG06R0hVHk" width="645" height="300" wmode="transparent" /]

As eleccións portuguesas non ofrecen un resultado positivo, xa que a dereita ultraliberal representada polo PSD e mailo CDS-PP faranse coas rendas do goberno, nunha república presidida polo conservador Cavaco Silva. O certo é que asistimos a unha mera alternancia, sen que represente ningún cambio substancial, posto que o executivo do social-liberal PS de Sócrates partillaba xunto ao PSD o programa de reformas antisociais que a troika neoliberal -isto é o Banco Central Europeo, a Comisión Europea e o Fondo Momentario Internacional- vén de impoñer mediante un interesado rescate forzoso. Rescate nunha economía paradoxalmente menos endebedada que a española, e que se suma ao xa realizado en Grecia.

Seguir lendo “O compromiso coherente do PCP.”

A entrega da caixa galega.

Trátase dunha estratexia deliberada para entregar os aforros das familias traballadoras galegas ao servizo da especulación financeira.

Díxose desde o principio. A fusión das caixas galegas era só a primeira parte dun combate que iría máis aló, ao tempo que se denunciaba que a pretensión final era poñer as caixas en xaque para entregarllas ao gran capital financeiro para maior gloria da súa cobiza especulativa.

Co nacemento de NovaCaixaGalicia, resultante da fusión galega, Galiza gañaba ese primeiro round evitando que o aforro galego acabase sendo dirixido por entidades foráneas, con centros de decisión afastados da realidade e necesidades do noso país. Mais aquelas previsións veñen de cumprirse co anuncio do goberno central de someter a un proceso de bancarización forzosa as caixas de aforro. Non é algo casual, tendo en conta que as caixas son o único instrumento de carácter semipúblico que opera no sector bancario. Diciamos onte, e estase a verificar, que estamos perante un proceso encamiñado á centralización e a concentración do poder económico, dunha banda desprazándoo cara a Madrid como gran centro de decisión e por outra engordando inda máis a gran banca privada, parasitaria das axudas mil millonarias expedidas polo PSOE con cartos públicos. Seguir lendo “A entrega da caixa galega.”