Como celebrar a Constitución que nos nega?

“(…) a xestión de competencias delegadas pola soberanía española non é ningún xeito de autodeterminarse”

Un 6 de decembro máis asistimos ao enxalzamento do texto constitucional co que se legalizou de facto a ditadura franquista, converténdoa nunha democracia formal homologábel ás do resto da Europa occidental. Non foi ningún acto de xenerosidade, nin de repentina conversión aos valores democráticos. A constitución española foi -e segue a ser- un instrumento ao servizo da oligarquía capitalista española que precisaba a súa inserción plena no mercado europeo. O vixente texto constitucional, erixido en palabra sacra e inmutábel polo españolismo (tanto na súa variante neoliberal como na socialdemócrata), non contén ningún motivo de celebración, alén da superación formal dun réxime protofascista como foi o franquismo. Mais, algunha vez debemos superar a conservadora matraca do menos malo.

Esta constitución ten como un dos seus principais axiomas a negación da diversidade nacional do Estado, proclamando a indivisíbel unidade dunha entidade política (o Estado español) que non foi resultado senón dun continuado e artificioso proceso histórico de imposición e de asimilación centralista. Seguir lendo “Como celebrar a Constitución que nos nega?”

Estatutos, nacións e soberanía.

A sentenza do Tribunal Constitucional contra o Estatut tivo un dobre efecto inmediato. En primeiro lugar, como é obvio, afondou na aldraxe que xa previamente cometera o Congreso dos Deputados contra un texto aprobado daquela por unha amplísima maioría do Parlament, limitando dun xeito evidente o marco de autogoberno que, curiosamente, xa se está aplicar en Cataluña. Por outra banda, a resolución do TC desbloqueou de facto tamén reformas estatutarias pausadas como a galega.

As conclusións evidentes de todo este proceso é que o deseño dun estado plural, que se alicerce no recoñecemento xurídico da súa plurinacionalidade, pluriculturalidade e plurilingüismo, vai esixir tamén cambios de calado lexislativo. Máxime nun Estado que, desde unha interesada falsa separación de poderes, coloca unha instancia xudicial como o TC a xeito de 4ª cámara lexislativa, por riba dos parlamentos autonómicos, Congreso e Senado.

Seguir lendo “Estatutos, nacións e soberanía.”

O éxito de Aminetou.

AMINETU HAIDAR 2

É innegábel que o feito de que a activista saharauí Aminetou Haidar estea de volta no seu país, após ter dobrado a autocracia marroquí, é un éxito. Un éxito en primeiro lugar da propia Aminetou, que non esquezamos puxo en xogo a súa propia vida a través dunha folga de fame. Un éxito para a causa que representa, a do Sáhara oprimido por Marrocos coa complicidade internacional. Pero tamén un éxito para o internacionalismo que encarnaron todas as persoas que se implicaron en premer na mesma dirección. Falo de asociacións como Solidariedade Galega co Pobo Saharauí, cunha permanente e continuada actividade reivindicativa, pero tamén das mostras isoladas, voluntaristas ou espontáneas que xurdiron estas semanas en todas as coordenadas do mundo. Aminetou deixou durante un breve lapso de tempo de berrar -coma o seu pobo- ante un impasíbel e cínico silencio xordo.

Porén os éxitos non significan sempre vitoria. A cuestión do Sáhara occidental, o dereito negado á libre autodeterminación, segue pendente de resolución. É certo que o heroico exercicio de compromiso de Aminetou conseguiu cando menos poñer en negro sobre branco a súa causa. Porén non é menor o risco de que esta luz languideza, cando paseniñamente vaia sendo expulsada do ciclo de noticias co que os grandes media fixan o que é ou non de actualidade.

Seguir lendo “O éxito de Aminetou.”

Non á Constitución.

auto-p

Por razóns biolóxicas elementais non puiden participar do referendo da Constitución Española de 1978. Porén, o certo é que de poder telo feito tería votado non. Basicamente por concordar cento por cento coa valoración que naquela altura fixo o nacionalismo galego, nun acto valente de firmeza ideolóxica e de coherencia, que turraba contracorrente da legalización do franquismo -chamada transición democrática-, por unha democracia real que partise do recoñecemento da nosa nación. Proxectar o que un tería votado en chave pretérita é certo que resulta sinxelo e tremendamente cómodo. A cuestión é que de ter a oportunidade hoxe de referendar aquela Constitución, ou calquera semellante, o meu voto tamén sería contrario.

O españolismo ten feito da actual carta magna un texto case sagrado e santificado. A súa data conmemorativa serve todos os anos para un enxalzamento chauvinista e tremendamente rancio. Hai quen a reivindica sen tapuxos por ser garante, forzoso, da santa unidade da España Unha. Hai tamén, quen disimula, alegando que con ela chegaron as liberdades.

Seguir lendo “Non á Constitución.”

Acto de GN en Vigo pola Autodeterminación!

A Asemblea Comarcal de Galiza Nova de Vigo organiza un ACTO PÚBLICO, no marco da campaña “A nosa lingua, a nosa nación, Autodeterminación!”, mañá domingo 6 de decembro (día da Constitución), e que ten por obxecto aproveitar esa data para reivindicar o dereito de libre autodeterminación e a defensa do noso idioma, que a actual consitución … Seguir lendo Acto de GN en Vigo pola Autodeterminación!

Estatuto, e conciencia, de nación.

A proximidade do inicio do curso político volveu poñer en primeira plana a posíbel reforma do Estatuto de Autonomía do noso país.

O Partido Popular xa se apresurou por boca de Mariano Rajoy (utilizando de xeito partidista a Radio Galega) a tentar botar terra sobre o debate, a golpe da afirmación demagóxica e desnortada de que a reforma estatutaria non é unha prioridade. Feijóo, obediente coma sempre ás instrucións da súa matriz española, fixo o propio dicindo que compre agardar á resolución xudicial do Estatut catalán, e adiantando a súa oposición frontal a que no hipotético novo estatuto se recolla o carácter nacional de Galiza. Nada sorpresivo, pois.

Seguir lendo “Estatuto, e conciencia, de nación.”

O BNG reaxe.

20.000 persoas ateigaron as rúas de Compostela para celebrar o Día da Patria Galega, participando da manifestación convocada polo BNG. A mobilización resultou nunha inxente demostración de enerxía e forza, para facer fronte ás políticas reaccionarias do PP, deixando patente que pese aos recentes retrocesos electorais o nacionalismo galego non está, nin moito menos, derrotado. … Seguir lendo O BNG reaxe.

¡Galiza ceive, poder popular!

Un 6 de decembro máis a pompa españolista emprega toda a súa artillería, dende o institucional-protocolario até o ámbito metasimbólico, disque para celebrar a aprobación da Constitución Española de 1978. Un texto, o da “constitución colonial“, como ben se definira por un amplo sector do nacionalismo galego na época na que xermolou a carta magna, … Seguir lendo ¡Galiza ceive, poder popular!